Μονοπάτια...αγάπης...

.........................................................................

...........................................................................

Η αγάπη κρύβει πολλά μονοπάτια....μέσα σε πολλούς και διαφορετικούς δρόμους...

...........................................................................

Καμιά φορά μπορεί να μπλεχτείς μέσα σε αυτούς και να μην μπορείς να βρείς το... "δρόμο".....

Εκεί μετράει ο "σπόρος" που έχεις ήδη φυτέψει... το πόσο "δυνατός" είναι....

.......................................................................................

"Χιονισμένος" , δίχως τίτλο...

Τόσες μέρες και δεν μπορούσα να γράψω κάτι.. δεν ξέρω γιατί.. ξεκινούσα μα ποτέ δεν το τελείωνα... αυτό δεν είναι απαραίτητο κακό όμως..

Πέρασαν μέρες που ήμουν πολύ καλά, μέσα στην "ονειρεμένη" μου αισιοδοξία και στα "ανθισμένα" μου χαμόγελα... πέρασαν όμως και μέρες.. "αναθεωρήσεων", στασιμότητας και απαισιοδοξίας... και εκεί που με έπαιρνε από κάτω ξαφνικά συνέβαιναν διάφορα, σαν να μου φωνάζουν: "Η ζωή είναι τόσο όμορφη, χαμογέλα.."


Και τελικά αυτό έκανα.. Δεν είναι όμως τόσο εύκολο πάντα.. Διότι θες λίγο η καθημερινότητα, λίγο η κούραση όλων όσων σε "περι-τριγυρίζουν", η κακία και η ζήλια μερικών ανθρώπων γύρω μας, όλα τα αρνητικά συναισθήματα...??? Όλα αυτά σε "αποσυντονίζουν" από το στόχο σου.. Θα μου πείς και ποιος έιναι ο στόχος μας.. Ο στόχος ή καλύτερα οι στόχοι του κάθε ανθρώπου είναι διαφορετικοί.. και για να πω την αλήθεια κάποιοι είναι αρκετά μπερδεμένοι..


Ένας λοιπόν ξεκάθαρος "στόχος" δικός μου είναι να είμαι ευτυχισμένη, να κάνω τους ανθρώπους που αγαπώ να χαμογελάνε... Αυτός ο στόχος όμως κρύβει πολλές παγίδες... μέσα από την προασπάθεια αυτή μπορεί να χαθεί η μαγεία της απλότητας.. όταν προσπαθείς κάτι αρκετά, μπορεί -και από φόβο μήπως δεν τα καταφέρεις-να χάσεις την ουσία.. διότι τι και άν μπεί το γκόλ άν έχει ήδη κουραστεί ο παίκτης για τον επόμενο αγώνα..??? καμιά φορά δεν μετράει μόνο το αποτέλεσμα μα και ο τρόπος, ή καλύτερα η συνολική προσπάθεια..



Εκεί λοιπόν καμιά φορά παίζει ρόλο ο τρόπος που σκέφτεται κάθε άνθρωπος... η αισοδοξία του κλπ... δεν μπορώ να πώ οτι είμαι πολύ αισιόδοξη ή πιο σωστά.. όταν είμαι πολύ καλά φοβάμαι οτι αυτό θα τελειώσει όπως και γίνεται... και περιμένω κάτι να μου το "χαλάσει"..

Αυτό είναι μεγάλη χαζομάρα.. και το ξέρω... όμως καμιά φορά παρόλο που γνωρίζουμε κάτι, είναι πάνω από τις δυνάμεις μας να το αποφύγουμε.. απλά καθόμαστε και το περιμένουμε.. έτσι, τόσο απλά... αυτό όμως έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που σου προκαλεί κούραση.. λές και περιμένεις κάτι πολύ καιρό.. έτσι λοιπόν φτάνει κάποια στιγμή που λές...ΤΕΛΟΣ... δεν ξέρω άν το εννοείς ή οχι, πάντως το λές.. Τι εννοώ..??? σε κουράζει ο ίδιος σου ο εαυτός... εκεί λοιπόν έχει μεγάλη σημασία να δείς το τι αξίζει και τι οχι.. από αξίες μέχρι ανθρώπους.. εκεί λοιπόν γίνεται ένα "ξεκαθάρισμα" και μια επιλογή μέσα σου..


Έτσι και έγινε.. είδα κάποια πράγματα πιο προσεχτικά και αναθεώρησα πολλά "πιστεύω" μου.. κάποια στην πράξη δεν μπορούν να αλλάξουν τόσο γρήγορα, μα το "βήμα" γίνεται... διότι θέλει υπομονή και πίστη για όλα τα πράγματα σε αυτή τη ζωή.. ακόμη και το χαμόγελο, το πιο απλό και αληθινό... μπορεί να μην το λαμβάνεις όποτε εσύ θέλεις, μα όταν πιστεύεις σε αυτό, σου "αναπληρώνει όλο το χρόνο που περίμενες...


...............................................................................................................

Η ζωή είναι όμορφη, γεμάτο χαμόγελα- όταν νιώθεις αγάπη γύρω σου...όταν ακούσεις μια γλυκία κουβέντα...όταν νιώθεις μια αγκαλία...όταν απλά αφήνεσαι στην μαγεία της....
................................................................................................................

Dance me to the end of love VS...Love actually..

Αγάπη.. άν μου έλεγαν να περιγράψω τι σημαίνει για μένα αγάπη ειλικρινά δεν θα μπορούσα.. ούτε με λέξεις.. ούτε με σχεδιάκι.. το μόνο που ξέρω έιναι οτι σημαίνει δύναμη... για τον καθένα με διαφορετική σημασία...



Love actually... αυτή η ταινία μου είχε τραβήξει από την αρχή την προσοχή.. όσες φορές και να τη δω νιώθω ακριβώς το ίδιο συναίσθημα.. τόσο ζεστά, τόση αγάπη και ένα μεγάλο ερωτηματικό.. αλήθεια υπάρχει τόση αγάπη γύρω μας..??? στη σχέση μας, παντού..

Από τη μια γιατί να μην μπορεί να υπάρχει, από την άλλη όμως υπάρχουν και κάποιες εξαιρέσεις.. και από τις δυο πλευρές.. τι εννοώ..??? κανείς δεν μπορεί να είναι τέλειος.. τα λάθη είναι εδώ για να γίνονται, καλώς ή κακώς υπάρχουν.. και ναι πονάνε,μα κάποια στιγμή "γιατρεύονται".. τα επαναλαμβανόμενα όμως λάθη είναι αυτά που πονάνε πραγματικά..

.............................................................................................................


Στην αγάπη δεν πρέπει να υπάρχει εγωσιμός.. οχι με την καθημερινή και γνωστή έννοια..

Η αγάπη.......

??? υπάρχει, το ξέρω το νιώθω οτι υπάρχει... αυτό που δεν ξέρω είναι τι αξίζει τελικά.. να δίνεσαι ολοκληρωτικά ή να κρατάς ένα κομμάτι για τον εαυτό σου.. ή καλύτερα την απάντηση την ξέρω , η πράξη όμως έρχεται σε αντίθεση με πολλά..




Η ομορφότερη σκηνή της ταινίας.....

Αλήθεια.. πόσες φορές έχουμε πεί κάτι τέτοιο... πόσες φορές το έχουμε ακούσει.. είναι μεγάλη κουβέντα όταν την εννοείς.. και ακόμη μεγαλύτερη όταν μπορείς και την λές....

..............................................................................................................

Δεν ξέρω που θέλω να καταλήξω με όλα αυτά.. μπερδεμένες σκέψεις..

Το 2007 φεύγει..Το 2008 έρχεται..!!!

Το 2007 φεύγει και μια καινούρια χρονιά γεμάτη εκπλήξεις έρχεται... Και λέω εκπλήξεις διότι δεν υπάρχει χρονιά και γενικότερα δεν υπάρχει ζωή χωρίς εκπλήξεις.. μεγάλες ή μικρές..


Κάθε φορά που μια χρονιά φεύγει μελαγχολώ.. οχι διότι περνάει ακόμη ένας χρόνος, οχι για αυτό... ή μάλλον οχι μόνο για αυτό... είναι σαν να περνάω μια φάση "απολογήσεων".. τι εννοώ.. έφυγε ένας χρόνος πέρασε, εγώ τι έκανα..??? λίγο δύσκολο να το εκφράσω αυτό με λόγια, δεν ερμηνεύεται.. μπλέκεται με συναισθήματα.. πολλά συναισθήματα που κάθε χρόνο έρχονται σε αντίθεση με τη λογική μου...

..........................................................................................


Η καινούρια χρονιά όμως είναι κάτι που περιμένω με ανυπομονησία.. φοράω το παιδικό μου χαμόγελο και περιμένω.. δεν ξέρω τι ακριβώς, απλά περιμένω.. και θέλω όλα να είναι "τέλεια", ζεστά γεμάτο αγάπη..


Εύχομαι λοιπόν το 2008 να είναι μια χρονιά γεμάτο υγεία πάνω από όλα, αγάπη και πολλά όνειρα... μεγάλα και μικρά.. διότι να όνειρα γεμίζουν τη ζωή μας.. και επειδή όταν περνάει ένας χρόνος είναι σαν να μηδενίζουμε το κοντέρ μας, τι καλύτερο λοιπόν από ένα κοντέρ γεμάτο όνειρα...


Καλή χρονιά σε όλους..!!!

Μυρίζει.... Χριστούγεννα...!!!

-Πάει καιρός... σχεδόν ένα μήνα που δεν έχω γράψει.. δεν ξερω γιατί.. ή μάλλον ξέρω..-

Ίσως γιατί δεν πρόλάβαινα, ίσως γιατί δεν είχα την όρεξη να μοιραστώ όλα όσα ένιωθα.. Ίσως πιο απλά, δεν ήθελα να δω και εγώ η ίδια όλα όσα ένιωθα..

Ο προηγούμενος μήνας μπορώ να πω πως είχε πολλές ανατροπές.. Εκτός το οτι ήταν πολύ πιεστικός.. ήταν και "αποφασιστικός".. εξέπληξα τον ίδιο μου τον εαυτό σε ορισμένες καταστάσεις που βρέθηκα αντιμέτωπη για πρώτη φορά.. - και ελπίζω και τελευταία..
..........................................................................................................



Όμως ο πρηγούμενος μήνας πέρασε και πέρασε όσο πιο "εύκολα" γινόταν.. το πιστεύω αυτό.. Και να που ήρθε ο Δεκέμβριος, τα Χριστούγεννα, η αγαπημένη μου γιορτή..

Δεν ξερώ γιατί μα τα Χριστούγεννα είναι σαν να "μεταλλάσονται" όλοι οι άνθρωποι.. μεγάλοι και μικροί..


Το γιορτινό το πνεύμα,τα χρώματα, τα στολισμένα σπίτια, τα χαμόγελα, η καλοσύνη, ακόμη και τα δώρα, όλα αυτά μας κάνουν και νιώθουμε πιο "όμορφα", πιο ζεστά, πιο ανθρώπινα..

Κι όμως έτσι είναι.. καλώς ή κακώς τα Χριστούγεννα όλοι μας θα κάνουμε μια "καλή" πράξη.. όλοι μας θα έρθουμε πιο κοντά με ανθρώπους που αγαπάμε, που έχουμε να συναντήσουμε καιρό, να ενδιαφερθούμε για αυτούς..

Οχι, οχι επειδή δεν θέλαμε.. μα επειδή τρέχαμε με το ρολόι μας παρέα.. οχι, τώρα δεν έχει σταματήσει.. απλά έχει φορέσει τα γορτινά του, το μεγαλύτερο του χαμόγελο, και ίσως έχει γίνει και αυτό ένα μικρό "παιδί"..



.........................................................................................................

Εξερευνήτρια....θετικών σκέψεων..

Γίνε μέλος του κλάμπ ΤιΚαΠουΝΣ! (τι καλά που νιώθω σήμερα)

Η προσωπική ευτυχία είναι σαν μια επιχείρηση: Θα την αφήνατε ποτέ σε ξένα χέρια?

Για να χτυπήσει την πόρτα σας η ευτυχία θα πρέπει να δει φως. Αλλιώς θα προσπεράσει.

Για οτιδήποτε κακό σου συμβαίνει σκέψου τι σημασία θα έχει σε 20 χρόνια από σήμερα!ΚΑΜΙΑ!


Μερικά πράγματα θέλουν το χρόνο τους. Η βιασύνη είναι από τους μεγαλύτερους εχθρούς της ευτυχίας.

Η αλλαγή μέσα μας μπορεί να επιφέρει προσωρινές δυσκολίες. Όμως αυτές μπορεί να είναι το κλειδί του μετασχηματισμού μας σε ευτυχισμένους ανθρώπους.



Ποτέ ένα ηλιοβασίλεμα δεν είναι ίδιο με κάποιο προηγούμενο. Ποτέ μια στιγμή ευτυχίας δεν είναι ίδια με κάποια άλλη.


Κανείς δε χαμογελά όπως εσείς, δε σκέφτεται όπως εσείς και δε βαδίζει όπως εσείς. Επομένως μη ψάχνετε κάποιον ίδιο με σας.


Φτωχοί είναι εκείνοι που ζητιανεύουν τη χαρά και πλούσιοι είναι εκείνοι που απολαμβάνουν την κάθε στιγμή.

Πολύ λίγα πράγματα είναι σίγουρα στη ζωή. Όταν χάνουμε κάτι δημιουργείται χώρος για κάτι καινούριο.

..........................................................................................

Μην με ξυπνάς σε παρακαλώ.....

...................................................................................

Άσε με στα όνειρα μου... στα δικά μου όνειρα..
Αυτά που κάποτε ξεκίνησα να ονειρεύομαι.. αυτά που κάποτε με γέμιζαν..


Είμαι μέσα στον κύκλο της ζωής μου..

Οχι, δεν θα βγώ από αυτόν.. μα θα μπώ ακόμη πιο μέσα.. θα έχω τα αστέρια δίπλα μου.. και δεν θα αφήσω καμία μπόρα να μου τα πάρει μακριά...

...............................................................................

I LIVE TO DREAM.. I DREAM TO LIVE...

Μπόρα ήταν και πέρασε..."ελπίδα"...

Κι όμως.. ήταν η πρώτη φορά που σε μια δύσκολη στιγμή δεν με έπιασε πανικός.. ή καλύτερα απαισιοδοξία...



Και μπορώ να πώ οτι η "μπόρα" που ξέασπασε πέρασε πιο.. "ανώδυνα"..

Τελικά η θετική σκέψη βοηθάει... για την ακρίβεια η ελπίδα..

Όλοι μας έχουμε ανάγκη να "ελπίζουμε" σε οτιδήποτε.. ακόμη και στο πιο δύσκολο.. στο πιο "ακατόρθωτο".. Η ελπίδα και η αισιοοξία που αντλεί από μόνη της, είναι ένα από τα πιο σημαντικά "όπλα" του ανθρώπου..

Διότι πολλές φορές είναι στο χέρι μας από ποια οπτική γωνία βλέπουμε τα πράγματα, και από ποια πλευρά θα πέσει το ζάρι.. ή πιο σωστά , ποια πλευρά θα δούμε εμείς..

.................................................................................................

"Οτι αξίζει, δεν χάνεται"...

Οπότε τα "ανθισμένα" χαμόγελα δε χάθηκαν.. απλά είχαν παγώσει για λίγο.. ;-)

Ένα "μπλάνκο" .. ή δεν μου χρειάζεται..???

Σήμερα είναι μια πανέμορφη μέρα.. με ήλιο, ζωή, χαμόγελα παντού..

Εγώ όμως είμαι μέσα στο σπίτι διότι πρέπει να διαβάσω.. και να ανταπεξέλθω στις υποχρέωσεις μου.. και ξαφνικά σκέφτομαι.. "στο τέλος τι μένει από όλα αυτά"..???

Συνέχεια προσπαθείς.. στα πάντα.. από την πρώτη στιγμή που "βγαίνεις" στη ζωή.. από το κλάμα του μωρού, μέχρι την ώρα που πεθαίνεις...

Κι όμως.. τα καλά μένουν..??? ή μόνο τα λάθη μας..??? Τι θέλω να πώ.. όταν κάνεις κάτι λάθος, από το γραπτό σου μεχρι και στη σχέση σου είναι κάτι που μένει..

- Για αυτό και θα ήθελα μέσα στην γραφική ύλη της ζωής μου να είχα ένα .. "μπλάνκο".. ένα" διορθωτικό" που θα μπορούσε να σβήνει όλα μου τα λάθη..-

Διότι και τα καλά μένουν, δε λέω, μα σε μια δύσκλοη στιγμή δεν σκέφτεσαι συνήθως τα όμορφα, μα τα αντίστοιχα λάθη και άσχημες στιγμές..

Ίσως εγώ τα βλέπω μόνο έτσι, μα τα βλέπω.. καμιά φορά απογοητεύομαι και λέω τι αξίζει πιο πολύ... τι μένει.. διότι εμείς δεν μένουμε, αλλά μένουν τα συναισθήματα, οι πράξεις μας..
Πολύ μπλεγμένα όλα αυτά, μα έτσι ακριβώς είναι στο μυαλό μου..

...................................................................................

Τα "ανθισμένα χαμόγελα" όμως ξαναβρίσκουν τη θέση τους.. το χρώμα τους..

Δεν ξέρω και δεν μπορώ να καταλάβω από που πηγάζει αυτή η δύναμη, αυτή η αισιοδοξία, παρόλο που τα βλέπω έτσι τα πράγματα.. διότι δεν μπορώ να πώ οτι με πηγάζει η αισιοδοξία.. γενικότερα..

Κι όμως.. ίσως αυτή είναι η μαγεία της ζωής.. τι να πώ..

...................................................................................

Από τον sigmataf: Αυτό το ποίημα γράφτηκε από ένα κοριτσάκι που πεθαίνει πάσχοντας από καρκίνο και είναι σε ένα νοσοκομείο της Νέας Υόρκης. Οι γιατροί του δίνουν μόνο άλλους 6 μήνες ζωής. Και είναι το πιο κάτω.

SLOW DANCE

Παρακολούθησες ποτέ παιδιά στο λούνα-πάρκ? ή άκουσες την βροχή να πέφτει στο χώμα?
Παρακολούθησες το τρελό πέταγμα μιας πεταλούδας? Χάζεψες τον ήλιο καθώς ξεθωριάζει η νύχτα?

Καλύτερα να χαλαρώσεις. Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Η ζωή είναι μικρή. Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

Τρέχεις αλαφιασμένος κάθε μέρα? Όταν ρωτάς κάποιον «πως είσαι?»
Ακούς την απάντηση? Όταν τελειώνει η μέρα πέφτεις στο κρεβάτι αγκαλιά με σκέψεις για
εκατοντάδες δουλειές που στριφογυρίζουν στο κεφάλι σου?

Καλύτερα χαλάρωσε. Μην χορεύεις τόσο γρήγορα.
Η ζωή είναι μικρή.

Είπες ποτέ στο παιδί σου «θα το κάνουμε αυτό αύριο» και μέσα στην βιασύνη σου δεν είδες την λύπη του? Έχασες επαφή?
Άφησες μια καλή φιλία να πεθάνει επειδή ποτέ δεν είχες τον χρόνο να πάρεις ένα τηλέφωνο και να πεις «γεια!»

Καλύτερα χαλάρωσε. Μην χορεύεις τόσο γρήγορα
Η ζωή είναι μικρή
Η μουσική δεν κρατάει για πάντα.

Όταν τρέχεις παλαβωμένα για να πας κάπου χάνεις τη μισή χαρά της διαδρομής.
Είναι σα να πετάς ένα δώρο που δεν άνοιξες......

Η ζωή δεν είναι αγώνας ταχύτητας. Γι' αυτό χαλάρωσε.
Άκου την μουσική Πριν τελειώσει το τραγούδι.

Δεν υπάρχει σχόλιο.. Μόνο χαμόγελο για το αύριο, που εμείς μπορούμε να το ... ονειρευόμαστε..

Είμαι απλά.. μια γυναίκα- συλλέκτρια..!!!

.........................................................................
.........................................................................
Τελικά όλα "δικαιολογούνται"... τι θέλω να πώ..??? Αν παρακολουθήσετε την παράσταση θα καταλάβετε τι εννοώ..

Μπορείς να διακρίνεις γιατί τα δυο φύλα είναι τόσο διαφορετικά εμταξύ τους, και είναι δύσκολη η "συνύπαρξη" τους.. Έχουμε όντως πολύ διαφορετικούς
τρόπους επικοινωνίας..

Εμείς συλλέκτριες, εσείς κυνηγοί.. χχχ

Τώρα καταλαβαίνω πάρα πολλά.. με έβλεπα εκεί, σε έβλεπα εκεί...

Η ερμηνεία του Γεράσιμου Γεννατά πραγματικά καταπληκτική.. Δεν μπορώ να περιγράψω το πόσο πολύ μου άρεσε, ούτε να σας "πείσω" να πάτε.. όμως άν το κάνετε πραγματικά δεν θα το μετανιώσετε..

caveman

Κάνω κύκλους...

..........καρδιά...........

Αν θα βγεις δε θα βγω μέσα θα κλειστώ, ένα φως θα κρεμάσω για να έχω ουρανό
θα κοιτώ θα γελάω θα φυσάω τον καπνό και θα λέω δεν πονάω μα βαθιά θα πονώ
Η καρδιά, η καρδιά μου έτσι είναι η καρδια, θα τη βρω θα την πιάσω θα την πάρω αγκαλιά
και θα βγω άλλο βράδυ με φιλιά και ποτά και θα λέω είμαι εντάξει μα δε θα΄μαι καλά..

Δες καθαρά για σένα υπάρχω, δες καθαρά εσένα θα΄χω
πάντα βαθιά σαν σφαίρα στην καρδιά σαν σφαίρα στην καρδιά..


Κι αν με δεις κι αν σε δω έναν ξένο κοιτώ και δε θα σε γνωρίζω και δε θα σε κρατώ
η ζωή μου θα κυλάει σαν βροχή σαν νερό και εγώ δε θα σ΄έχω και θα λέω δεν πονώ
Η ζωή, η ζωή μου θα γεμίζει μπετό, ένας άνθρωπος χτίζει τον πιο ωραίο γκρεμό
και θα πάω και θα πέσω και μετά θα γελώ και θα λέω δεν πονάω μα βαθιά θα πονώ..

Δες καθαρά αυτή η φωνή για σένα ξεσπά, για σένα αντηχεί
πιο δυνατά,για σένα τραγουδά..


"Και ρίχνω το μικρόφωνο στην φωτιά, δεν έχω να πω τίποτα άλλο πια, μας κούρασα, και μένα και την καρδιά, με λογική με σχέδια μ' όλα αυτά, που τις υπέβαλλα από μικρή τόση δα, για να πηγαίνουμε όλο και πιο μπροστά, μα στην πορεία χάσαμε την χαρά, και καταλήξαμε δυο ξένοι ξαφνικά"..

"Τώρα την ψάχνω μα εκείνη δεν μου μιλά.. έχει παγώσει πίσω από την σκληρή ματιά, που μια ζωή την έκρυβε ντροπαλά, και από τον κόσμο την προστάτευε σιωπηλά"..και άς είναι μέσα μου, τη νιώθω τόσο μακριά..

Σαν να είμαι μέσα σε μια σφαίρα.... και κάνω κύκλους, κύκλους κύκλους.. σκέψεις, έχω "παγιδευτεί"..

"Και ρίχνω το μικρόφωνο στην φωτιά, δεν έχω να πω τίποτα άλλο πια, μας κούρασα, και μένα και την καρδιά, με λογική με σχέδια μ' όλα αυτά, που τις υπέβαλλα από μικρή τόση δα, για να πηγαίνουμε όλο και πιο μπροστά, μα στην πορεία χάσαμε την χαρά, και καταλήξαμε δυο ξένοι ξαφνικά"..

.....................................................................................................

Τα πιόνια της...ζωής..

Η ζωή μας είναι σαν το σκάκι...

Όλες οι κινήσεις μας είναι σημαντικές.. άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο..

Τα αποτελέσματα τους μπορεί να μην είναι άμεσα..μπορεί όμως και να είναι.. όπως λοιπόν σε όλα τα παιχνίδια, έτσι λοιπόν και στη ζωή, σημασία πάντα δεν έχει το αποτέλεσμα, μα και το μέγεθος της προσπαθειας.. όπως επίσης το άν έπαιξες "τίμια"ή οχι...

Έτσι λοιπόν καμιά φορά νιώθω πιόνι της ίδιας μου της ζωής...

Το δικό μου "σκάκι" θα ήθελα να έχει τα εξής χρώματα.. χρώματα που να τα "επιλέγω" εγώ..

Διότι τι πιο σημαντικό από το να έχεις τη ζωή σου γεμάτο χρώματα.. χρώματα και "κινήσεις" που να σε εκφράζουν, να φωνάζουν οτι είσαι εσύ..

Και άν κάνεις λάθος..??? Δεν πειράζει.. Ξεκινάμε άλλο "παιχνίδι".. :-)

Rise up.. και καλό μήνα.. :-)

My dream...

"Ο παράδεισος δε φτάχτηκε για μας"...

"Μη, τ' αστέρια μη κοιτάς..μη, γι΄αγγέλους μη μιλάς..
Στις μεγάλες λεωφόρους που περνάς η αγάπη κάπου κρύβεται για μας.

Μες στα δύσκολα εσύ να μου γελάς, μες στα δύσκολα εσύ να με κρατάς, με τον πόνο εσύ να μ' αγαπάς, ο παράδεισος δεν φτιάχτηκε για μας..

Μη,στον ήλιο μη πετάς, μη,στο άπειρο μη πας
Μες στο κόσμο,στα βαγόνια του μετρό η αγάπη είναι εδώ που σ' αγαπώ..
Μες στα δύσκολα εσύ να μου γελάς, μες στα δύσκολα εσύ να με κρατάς, με τον πόνο εσύ να μ' αγαπάς, ο παράδεισος δε φτιάχτηκε για μας"..

Χατζηγιάννης- Ολυμπίου..

Αυτό το τραγουδάκι το άκουσα μόλις πρίν λίγο το πρωί.. μου άρεσε πολύ, διότι το βρήκα απόλυτα ρεαλιστικό..

.............................................................................................................

Χθές κάποιος μου είπε: Βγάλε την άρνηση από τη ζωή σου... Και λέω δηλαδή..???

Να μην χρησιμοποιείς τη λέξη "δεν".. Η άρνηση είναι από μόνη της αρνητική, σωστά??? Άρα δεν σε κάνει να σκέφτεσαι θετικά.. δηλαδή δεν θα λές δεν μπορώ, θα λές είναι δύσκολο..

Έχει χρησιμοποιηθεί και μια έρευνα η οποία βασιζόταν σε παχύσαρκους ανθρώπους... στη δίαιτα τους δεν ειπώθηκε ποτέ η έκφραση- δεν πρέπει να φάω, μα πρροσέχω, θα αδυνατίσω κλπ.. Ψυχολογικά βοήθησε πάρα πολύ και είχε πολύ καλύτερα αποτελέσματα απ' ότι σε άλλους που δεν χρησιμοποιήθηκε..

Οπότε No 1 λοιπόν βγάζουμε τη λέξη ΔΕΝ από τη ζωή μας.. για να δούμε..!!! :-)

"Πακέτα προσφορών"... Ότι προλάβατε..

Μερικές φορές λοιπόν νιώθω... σαν πακέτο προσφοράς (σε καλαθάκι)..

Γιατί το λέω αυτό...??? Διότι δεν λέω, είναι όμορφο να δίνεις... να προσφέρεις, να βοηθάς, χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα.. Τι γίνεται όμως όταν αυτό δεν το βλέπεις πουθενά αλλού..??? ή πιο σωστά σχεδόν πουθενά???

Δε λέω να "περιμένεις" και από τους άλλους, διότι κανείς δεν έχει ακριβώς τα ίδια συναισθήματα και τις ίδιες σκέψεις με κανέναν.. Μα να δείς έστω και λίγη καλή θέληση..

Ε λοιπόν........ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΜΕ..!!!

..........................................................................................

Θέλω να γράψω ένα γράμμα..

Όταν ήμουν μικρή έγραφα πολύ συχνά "γράμματα"..

Ήταν για μένα ένας πολύ εύκολος τρόπος έκφρασης, αφού δεν σε βλέπει ο "παραλήπτης".. Μπορείς να εκφραστείς πολύ πιο εύκολα..

Θυμάμαι όταν ήθελα να ζητήσω συγγνώμη από τους δικούς μου, τους άφηνα ένα "γράμμα" πάνω στο μαξιλάρι και τους έλεγα όλα όσα σκεφτομουν...

Νιώθω λοιπόν οτι θέλω να γράψω ένα γράμμα.. οχι για να ζητήσω συγγνώμη από κάπου, μα για να μπορώ να πώ όλα όσα δεν μπορώ με τα λόγια.. Μονάχα που αυτό το γράμμα δεν θα έχει παραλήπτη..

Θέλω απλά να πάω κάπου να τα πιώ..

Δεν ξέρω γιατί, μα αυτές τις μέρες σε πολλά blogs βλέπω να γράφονται "απαισιόδοξα" πράγματα, μα ταυτόχρονα και πανέμορφες σκέψεις...

Ίσως να φταίνε λίγο πολύ όλα... δεν ξέρω... πολυ μπλέξιμο... debate σου λένε μετά... Δεν κοιτάνε να κάνουν κάτι πιο πρακτικό από τις κλασικές τους "κόντρες"..

Πολλές σκόρπιες σκέψεις.. τόσο που δεν ξέρω πως να τις γράψω.. ξέρω, δεν βγαίνει νόημα... μα έτσι ακριβώς είναι μέσα στο μυαλό μου.. σαν να γίνεται ένας πόλεμος, ένα "ξεκαθάρισμα" που δεν μου αρέσει...
.................................................................................


Ένα ξέρω.. σήμερα ήθελα απλά να κάτσω σπίτι.. τελικά αυτό ήθελα.. Αύριο όμως θέλω να πάω κάπου και να περάσω "τρελά".. τι εννοώ.. κάπου να πιω, οχι να μεθύσω.. απλά να νιώσω λίγο όπως παλιά.. δεν ξέρω... μου έλειψαν ξαφνικά πολλά... Πάτρα- Αθήνα... τα μαθήματα μπορώ να πω ναι, και αυτά..



Κάθε αρχή και δύσκολη.. έτσι είναι όντως... όμως επειδή πιστεύω οτι και αυτή η αρχή μπορεί να κρύβει όμορφες στιγμές, που αυτή τη στιγμή δεν είμαι στη θέση να σκεφτώ, για αυτό και χαμογελώ.. και άς είμαι "φοβισμένη" με όλα όσα γίνονται γύρω μου, μέσα μου...

:-)

Αχαριστία VS Ρεαλιισμός..

Αλήθεια τι σημαίνει "αχαριστία"..???

Σίγουρα ο καθένας μας τη λαμβάνει διαφορετικά, με άλλα κριτήρια.. Αναρωτιέμαι λοιπόν εγώ άν τη λαμβάνω σωστά ή εντελώς λανθασμένα..

Νομίζω οτι μερικές φορές είμαι υπερβολική, ζητάω υπερβολικά πράγματα.. με αποτέλεσμα να κρίνω και να φέρομαι λάθος..

Άλλες παλι φορές νιώθω οτι έχω δίκιο και πως οι άλλοι είναι "αχάριστοι".. αυτό με μπερδεύει.. ώρες ώρες σκέφτομαι μήπως εγώ "περιμένω" πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούν να μου τα δώσουν.. Μήπως πάλι αυτά που ζητάω είναι τα απολύτως "αυτονόητα" και φυσιολογικά..

Δεν μπορώ να το ερμηνεύσω.. αυτό που μπορώ χωρίς καμία αμφιβολία, είναι το να αισθάνομαι άσχημα όταν συμβαίνει αυτό..
Γκρ...

Χρώματα παντού..no 2..

Στη ζωή μας πρέπει κάθε μέρα να προσθέτουμε το χρώμα..

Το χρώμα μας δίνει ζωντάνια και κέφι,έτσι χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο.. Μας δίνει όρεξη για προσπάθεια και ζωή...

Όμως τι είναι ακριβώς "χρώμα"..???Μπορεί για κάποιον να σημαίνει ακρβώς η κυριολεκτική του σημασία, πάνω σε ένα αντικείμενο, σε ένα ρούχο, σε κάτι που να σε ανανεώνει...

Για άλλον "χρώμα" μπορεί να σημαίνει μια νέα εμπειρία, κάτι νέο μέσα στην ημέρα το οποίο σε γεμίζει και σε κάνει να νιώθεις ανανεωμένος...

Για άλλους πάλι χρώμα μπορεί να δίνουν οιάνθρωποι γύρω τους..

Η λέξη χρώμα σημαίνει κάτι σαν.. "ελπίδα" μέσα στην καθημερινότητα μας.. Όπως και να την αντιλαμβάνεται ο καθένας μας, από την κυριολεκτική μέχρι και την μεταφορική του σημασία...

..................................................................

Σκεφτείτε να φοράγαμε μόνο άσπρα ή μαύρα χρώματα, να βλέπαμε ταινίες μόνο ασπρόμαυρες, να μην υπήρχαν παράθυρα και να μην μπορούσαμε να διακρίνουμε τα χρώματα έξω, να είχαμε ακόμη ασπρόμαυρες φωτογραφίες..

Δε λέω, ωραίο το ασπρόμαυρο και εκφραστικό, μα τα "χρώματα" δίνουν.. ζωντάνια στην καθημερινότητα μας.. Όπως τα αντιλαμβάνεται ο καθένας μας...

Ότι γίνεται..δεν μπορείς να το πάρεις πίσω..-κουβάρι..

Ότι γίνεται σε αυτή τη ζωή δεν μπορεί να ξανάρθει πίσω.. ή καλύτερα οτι περνάει δεν ξαναγυρίζει πίσω..

Η κάθε στιγμή που ζούμε είναι δική μας, και δεν θα ξανάρθει..αυτό το δευτερόλεπτο που πέρασε "χάθηκε"..- λόγια μιας φίλης μου που συνηδειτοποίησε μερικά προσωπικά πράγματα..

Γιατί το λέω αυτό???Τα χρόνια περνάνε τόσο γρήγορα,μα τόσο γρήγορα..είναι κρίμα να αφήνουμε τις στιγμές να περνάνε έτσι, νιώθοντας φόβο για τις στιγμές που θα έρθουν.. - αυτό το λέω πάλι καθαρά για μένα...
Διότι έτσι χάνουμε και τις "τωρινές" μας στιγμές...

Μα γιατί τα λέω αυτά?Δεν ξέρω πραγματικά...(σκέψη εντελώς ξαφνική μέσα στο τράμ..)

:-)