Just living..

Όλα γύρω μας νιώθω σαν να κρέμονται σε μια κλωστούλα,ίσως και μείς οι ίδιοι να είμαστε σαν μια κλωστούλα..

Όλα είναι τόσο..μπαμ,στον αέρα..τελικά..τι μένει...?????Μένουν τα συναισθήματα,που είναι τόσο μα τόσο δυνατά..θετικά ή αρνητικά δεν παύουν να είναι συναισθήματα,είναι δικά σου και δεν μπορεί να σου τα στερήσει κανείς..ακόμη και το κλάμα..

Μένουν οι στιγμές..οι στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάμε..με τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας και νιώθουμε άνετα και όμορφα μαζί τους,νιώθουμε "οι εαυτοί μας"....

Διότι κάθε μέρα που περνάει καταλαβαίνουμε πως τελικά τίποτα δεν είναι σίγουρο,τίποτα δεν είναι δεδομένο,ακόμη και μεις οι ίδοι..Και ίσως τελικά αυτός ο "αγώνας",το να αποκτήσεις κάτι πιο σίγουρο και δεδομένο μας κάνει να νιώθουμε και να είμαστε άνθρωποι..

Και το θέμα τελικά δεν είναι αν βγαίνεις νικητής ή χαμένος σε αυτόν τον αγώνα,μα όλη η διαδρoμή και η προσπάθεια του..είναι αυτό που λέμε πως καμιά φορά σημασία δεν έχει το αποτέλεσμα,μα η προσπάθεια..και τελικά στη ζωή χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια σε πολλά πράγματα..απο το πρωί που θα ξυπνήσεις και θα φτάσεις στη δουλειά σου,απο το πως θα είσαι στη δουλειά σου,μέχρι το πως θα κρατήσεις τις ανθρώπινες σου σχέσεις..

Πραγματικά πόσο μα πόσο πολύ μου έχει λείψει το να είμαι παιδί..ένα παιδί είναι ο εαυτός του,διότι δεν επηρεάζεται απο τίποτα γύρω του..από τίποτα που να μπορεί να το "αλλάξει"..είναι όμορφο το να είσαι παιδί διότι έχεις το χαμόγελο στο πρόσωπο σου,την ειλικρίνια στα μάτια σου και την ελπίδα στο κεφάλι σου..

...........................................................................................................

thoughts and beliefs..

Πόσες φορές λες οτι ολα ειναι ετσι όπως τα πιστευεις εσυ και πόσες φορές είσαι πάλι εκεί εσυ για να τα διαψεύσεις..

Αλήθεια γιατι να μην είναι όλα πολύ πιο απλά..??όλα όμως,απο το ήδη πιο απλό μέχρι το πιο περίπλοκο..διοτι εκεί που λες οτι ναι είμαι σίγουρη για αυτό,τσούπ,κάτι γίνεται και σου αλλάζει όλη την εικόνα..

Πραγματικά θέλω τόσα πολλά να γράψω,νιώθω την ανάγκη δηλαδή να το κάνω μα δεν μπορώ..και δεν είναι απο τις περιπτώσεις που λέμε"δεν υπάρχει δεν μπορώ υπάρχει δεν θέλω"....Αυτή τη φορά είναι ακριβώς αυτό:δεν μπορώ..δεν μπορώ να οργανώσω τις σκέψεις μου,δεν μπορώ να εκφράσω αυτά που νιώθω,απλά δεν μπορώ..και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο απο το να μην μπορείς να εκφραστείς..ή οχι,υπάρχει...να μην έχεις συναίσθημα για να εκφραστείς..αυτό όντως θα είναι πολύ χειρότερο..

Δεν βγαίνει άκρη από αυτά που γράφω,ούτε τα γράφω για να βγεί άκρη..απλά για ένιωσα την ανάγκη μετά απο πολύ καιρό να γράψω..ίσως για να τα δω και γω η ίδια,ίσως απλά για να υπάρχουν και να μην τα "ξεχάσω",ίσως απλά ετσι χωρίς κανένα λόγο,ένας τρόπος έκφαρσης μιας που δεν έχω κατι πιο συγκεκριμένο..

Καλοκαιράκι και η διάθεση..πετάει..!!

Το καλοκαιράκι έχει έρθει και η διάθεση έχει ήδη αλλάξει..οτι μου χαλάει τη διάθεση πλέον το κάνω πέρα..κλείνω τα μάτια και χαμογελάω μέσα στον κόσμο ο δικό μου....

.....................................................


Μόνο έτσι κάνω πέρα όλα όσα με "χαλάνε"..μαθαίνω ακόμη,μα που θα μου παει..

no words to say....

....just this..no words to explain anything....

Χρώματα παντού..

Τα χρώματα είναι παντού..γυρω μας,μέσα μας..αυτόν τον καιρό με κάνουν και χαμογελάω..





ήλιος,φύση,χιόνι,αγάπη όλα έχουν μέσα τους ένα μοναδικό χρώμα..που το μόνο που κάνουν είναι να σε ταξιδεύουν και να σου φτιάχνουν τη διάθεση..

πάντα με χαμόγελα..... ;-)

Καλή χρονία 2009..!!

Χρόνια πολλά καλή χρονιά..!!

Το 2009 να είναι μια χρονιά γεμάτο υγεία και ευτυχισμένες στιγμές..χαμόγελα για όλους μου..διότι η ζωή είναι μικρή..και όταν καλοπερνάμε...."δείχνει" μεγαλύτερη.. γιαυτο ο φετινός μας στόχος είναι να χαμογελάμε για εμάς και για όλους έχουμε δίπλα μας..

Καλή χρονιά σε όλους μας..!!

Αδικίες,μίσοι,αγάπες...αισθήματα...

Οι εναλλαγές των συναινθημάτων πραγματικά αυτήν την περίοδο με έχουν κάνει να "τρμάζω" με τον εαυτό μου..εκεί που είμαι θλιμμένη ξαφνικά νιώθω μια αισιοδοξία,μια χαρά και ευτυχία που να με πλυμηρίζει..Και εκεί που λεώ οτι είμαι καλά, είμαι ευτυχίσμένη ξαφνικά γίνεται κάτι και μου γκρεμίζονται όλα..όλα τα ρόζ συννεφάκια που με περιστρέφουν γύρω γύρω..

Αδικίες στη ζωή συμβαίνουν πολλές..όταν έχει να κάνει με "άδικους" θανάτους, εκεί πραγματικά παγώνω..παγώνω στο άκουσμα τέτοιων γεγονότων..με κάνουν και αισθάνομαι τόσο..ανύμπορη,τόσο ξεκρέμαστη..

Νιώθω ορισμένες φορές πως πρέπει να είμαι πιο σκληρή, να μην σκάω με το παραμικρό και με τον καθένα,διοτι το ξέρω..κάνω κακό στον ευατό μου..δεν αξίζει να σκάμε με βλακείες,μα αυτό μόνο στα λόγια το καταφέρνω..στην πράξη δεν το έχω καταφέρει σχεδόν ποτέ..

Δεν ξέρω..ίσως φταίει το οτι είμαστε άνθρωποι,νιώθουμε είμαστε ζωτανοί..άραγε όμως πότε θα πάψω να σκάω για ανούσια πράγματα..????