Αχαριστία VS Ρεαλιισμός..

Αλήθεια τι σημαίνει "αχαριστία"..???

Σίγουρα ο καθένας μας τη λαμβάνει διαφορετικά, με άλλα κριτήρια.. Αναρωτιέμαι λοιπόν εγώ άν τη λαμβάνω σωστά ή εντελώς λανθασμένα..

Νομίζω οτι μερικές φορές είμαι υπερβολική, ζητάω υπερβολικά πράγματα.. με αποτέλεσμα να κρίνω και να φέρομαι λάθος..

Άλλες παλι φορές νιώθω οτι έχω δίκιο και πως οι άλλοι είναι "αχάριστοι".. αυτό με μπερδεύει.. ώρες ώρες σκέφτομαι μήπως εγώ "περιμένω" πράγματα που οι άλλοι δεν μπορούν να μου τα δώσουν.. Μήπως πάλι αυτά που ζητάω είναι τα απολύτως "αυτονόητα" και φυσιολογικά..

Δεν μπορώ να το ερμηνεύσω.. αυτό που μπορώ χωρίς καμία αμφιβολία, είναι το να αισθάνομαι άσχημα όταν συμβαίνει αυτό..
Γκρ...

Αλλαγές..

"Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε"...

Τίποτα άλλο..


Έτσι λοιπόν, παραμύθι... τέλος...

Σαν μικρό παιδί..

Είναι ορισμένες στιγμές που αναπολώ τα παιδικά μου χρόνια..

Όταν ήμουν μικρούλα και δεν είχα έγνοιες στο κεφάλι μου και όλα ήταν πολύ πιο απλά..Όλα μου φαίνονταν πολύ πιο εύκολα, πιο γλυκά, πιο αθώα..

Θα ήθελα να μπορώ να δώ ξανά τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός παιδιού... Όπως έκανα όταν ήμουν μικρή....

Καμιά φορά συμβαίνει ακόμη.. Πχ όταν πηγαίνω λούνα πάρκ.. Σήμερα χαζογέλαγα σαν μικρό παιδάκι.. τόση χαρά δεν ξέρω και γω που την βρήκα.. είχα ξεχαστεί, ήμουν εντελώς αλλού...

Άλλες φορές πάλι κάνω έτσι όταν ανακαλύπτω νέες γεύσεις που μου αρέσουν..
Όταν πχ πηγαίνω στα στάρμπακς.. η χαρά μου..!!! Παρόλο που είναι ακριβά μου αρέσει να πηγαίνω και να παίρνω φραπουτσίνο ή κάτι καινούριες γεύσεις που έχουν.. και το καλύτερο είναι όταν τα πίνεις χωρίς τύψεις..!!!

Άλλες φορές πάλι όταν βλέπω γνωστές- γνωστούς από παλιά.. από το σχολείο και γενικότερα, που έχω καιρό να τους δώ.. που βλέπω την εξέλιξη τους..!!!

Ο ήλιος και η θάλασσα...Όταν είμαι σε κάποιο νησί αλλάζει εντελώς η ψυχολογία μου.. δεν με νοιάζει τίποτα, παρά μόνο το πότε θα ξαναβουτήξω στη θάλασσα..

Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω πάλι σαν μικρό παιδάκι.. Βεβαίως οι στιγμές που με ξαναπροσγειώνουν στην πραγματικότητα και στην καθημερινότητα μου είναι αρκετά περισσότερες, μα δεν με πειράζει..

Εξάλλου, άν δεν ήταν περισσότερες, δεν θα ήταν τόσο ζωντανές και μοναδικές οι άλλες..

Είναι όμορφο να είσαι παιδί.. Και συνήθως όταν είσαι βιάζεσαι να μεγαλώσεις..

Θυμάμαι αυτό που μου έλεγαν οι δικοί μου.. "Κάθε πράγμα στον καιρό του".. Πόσο θαθελα να το άκουγα και τώρα..

Είναι όμορφο να "μένουμε" παιδιά... Η πιο σωστά, να έχουμε το παιδί μέσα μας και να το αφήνουμε να βγαίνει που και που..

Να μοιράζεσαι...

Είναι άσχημο να μην μοιράζεσαι "πράγματα"... σκέψεις.... νέα... προβληματισμούς....

Είναι όμορφο να κοιμάσαι με όλα αυτά αγκαλιά.. και να νιώθεις "γεμάτη"..

Αντίθεση...

Υπάρχουν στιγμές που νιώθω σαν το ένα μέρος της φωτογραφίας, και υπάροχυν πάλι και άλλες που νιώθω σαν το άλλο...


"Περπατώντας ανάμεσα στα καλοκαίρια,εκεί που παίζει μόνο ένα Juke Box, γέμισε ο αέρας με μαχαίρια, σαν να σε γνώριζε κι αυτός"..

"Κόκκινα βράδια στη βροχή, σ' όνειρα δύσκολα κι εσύ, το δάκρυ σου θ' αφήσεις
Χάθηκες, μα το 'χες πει πως είν' ασπρόμαυρη η ζωή, χωρίς περιπλανήσεις"..

"Πήραν φωτιά όλα όσα είχα,σ' ένα φεγγάρι κρυμμένο σε βρήκα να κυνηγάς το χρόνο μόνη
στάζοντας όνειρα και ιδρώτα στο σεντόνι"..