Ταξίδια.....

Όταν δεν υπάρχει..η συγκεκριμένη λέξη τότε, υπάρχει η εικόνα...

Διότι είναι όμορφο να ελπίζεις..Και γω κάθε μέρα ελπίζω..και πιστεύω..στο "μαγικό μας ταξίδι".....







Γιαυτό λοιπόν..ταξίδεψε με στο γαλάζιο του ουρανού, στις θάλασσας τον ήχο..και άσε να πιστεύω που και που στο παντοντινό μας χτύπο...


Δεν ξέρω γιατί μου βγήκε να το γράψω αυτό..μα για να γράφτηκε, θα είχε το λόγο του...

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Δίχως σχόλια....

Ζωή και αχαριστία....

Χθές χτυπάει το τηλέφωνο..μια γνωστή μας ήταν στο νοσοκομείο και έπρεπε να πάμε να την επισκεφτούμε... Εγώ γενικά δεν τα πάω καθόλου καλά με τα νοσοκομεία.. καθώς λοιπόν ανέβαινα τα σκαλάκια του οροόφου ένιωθα έναν κρύο ιδρώτα, λόγω φόβου... λέω από μέσα μου:"δεν με βλέπω να το αντέχω"...καθώς λοιπόν ανεβαίνω πάνω στον όροφο όπου βρισκόταν η γνωστή μου, βλέπω άλλες δυο κυρίες στο ίδιο δωμάτιο..η μια απλα΄παραπονιόταν..η άλλη όμως πονούσε και το έβλεπες οτι ταλαιπωρείται..δεν άντεχα να τη βλεπω έτσι, πονούσα και γω η ίδια πραγματικά.. είχα χλωμιάσει.. δεν μπορώ να βλέπω ανθρώπους να τυρρανιούνται, απλά δεν μπορώ.. μπαίνω στη θέση τους, δεν το αντέχω..καθώς λοιπόν έφυγα από αυτό το "μαρτύριο" για μένα πραγματικά με είχε πιάσει η ψυχή μου..δεν μπορούσα να χαμογελάσω, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.. απλά ξέσπασα σε κλάματα..δεν ξέρω γιατί μου βγήκε τόσο έντονα..

Το μόνο που ήθελα να κάνω μετά από αυτό το ξέσπασμα, ήταν να αγκαλιάσω και να δώ όλους όσους αγαπάω..αλήθεια μπήκα στη διαδικασία να κάνω άσχημες σκέψεις και φοβήθηκα για τους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν..

Καθώς μπήκα στο σπίτι και είδα τον αδερφό μου άρχισα να κάνω αστεία μαζί του και συνηδειτοποίησα πόσο αχάριστη μπορεί να είμαι μερικές φορές..Αχάριστη που κάθομαι και "σκάω" για πράγματα τόσο μικρά και δεν χαίρομαι, δεν χαμογελάω απλά που είμαι καλά εγώ και όλοι όσοι αγαπώ..Διότι είναι τόσο σκληρό να βλέπεις ανθρώπους να πονάνε, να νιώθιυν αγωνία για αγαπημένα τους πρόσωπα και να μην χαίρονται τη ζωή.. είμαι αχάριστη που μερικές φορές με πιάνει αυτό το "θέλω"..το "εγώ"..το οτι έχω κάποια πράγματα και πρόσωπα ώς δεδομένα και λέω δεν βαριέσαι, γιατί να δώσω ένα φιλάκι τώρα, το δίνω αύριο..δεν είναι έτσι όμως..αυτό το αύριο έρχεται και περνάει τόσο γρήγορα..χωρίς να ξέρεις το πως..

Τίποτα δεν αξίζει πιο πολύ από τη ζωή, από την ημέρα που θα ξυπνήσεις και θα είσαι καλά..εσύ και οι άνθρωποι σου..Τίποτα..και ναι θα ξυπνήσεις, θα πρέπει να πάς στη δουλειά, θα δείς το πορτοφόλι σου πόσα λεφτά έχει και ίσως "θυμώσεις" επειδή θες εκείνο το ρούχο και δεν μπορείς να το πάρεις, και ναι θα τρέξεις να προλάβεις όλες σου τις υποχρεώσεις δυσανασχετόντας συνέχεια...μα μην ξεχνάμε...είμαστε καλά και μπορούμε να χαρούμε με όλα αυτά την ημέρα μας...άς μην είμαστε αχάριστοι λοιπόν και μέσα σε όλα αυτά, άς χαμογελάσουμε που απλά είμαστε καλά..διότι υπάρχει πολύς πόνος δίπλα μας...

Με "παγιδεύεις".

Εκεί που πάω να πάρω δύναμη δίνοντας σου κουράγιο και αισιοδοξία..με "παγιδεύεις"με τη συμπεριφορά σου...


Δεν είναι έτσι όμως..καμιά φορά το "συρματόπλεγμα" μπορεί και να σπάσει..

Ο πίνακας..της ζωής σου...

Πιστεύω πως όλοι μας -ανεξαρτήτως το ταλέντο που έχουμε- φτιάχνουμε έναν "πίνακα".. το δικό μας πίνακα που απεικονίζει τη ζωή μας...

Εμείς διαλέγουμε τα χρώματα και το ύφος που θα βάλουμε.. είναι στο δικό μας χέρι...

Θα έρθει λοιπόν κάποια στιγμή που θα είμαστε παρατηρητές του πίνακα μας, των στιγμών της ζωής μας..

Θα ήθελα λοιπόν να φτιάξω έναν χαρούμενο και αισιόδοξο πίνακα που να απεικονίζει όλες τις διαδρομές της ζωής μου.. διαδρομές γεμάτο χρώματα και λουλούδια...

χχχ

Ανάσα....

Ανάσα..δεν εννοώ αναπνοής...μα να μπορείς να νιώσεις ευτυχία..μια..ανακούφιση..

Ανάσα για μένα είναι:
1) να σου λένε "μπράβο" και συ μέσα σου να χαμογελας..
2) να διαπιστώνεις οτι έχεις αληθινούς φίλους που σε εκτιμάνε και σε αγαπάνε αληθινά..να τους έχεις δίπλα σου τη στιγμή που τους έχεις ανάγκη..και οι ίδιοι να ξέρουν οτι ισχύει το ίδιο και για αυτούς...
3) να μπορείς να προσφέρεις ένα απλό χαμόγελο και να σου το ανταποδίδουν..έτσι απλά..

Όλα τόσο απλά..μα και τόσο σημαντικά,τουλάχιστον για μένα..

"Άντε καρδιά μου, άντε πάλι, πρέπει να μάθεις κάτι πάλι, κάτι καινούργιο, κάτι νέο, κάτι πιο δύσκολο κι ωραίο Ναι κάτι δύσκολο κι ωραίο σε θέλει ακόμα πιο γενναίο, σε θέλει ακόμα πιο γενναίο κάτι πιο δύσκολο κι ωραίο"

Στις καθημερινές στιγμές είναι που..

Κι όμως..στις καθημερινές στιγμές σε θέλω κοντά μου πιο πολύ..τις πιο απλές..πιο..αληθινές..

Να ξέρω οτι την μοιράζεσαι μαζί μου και να ανυπομονώ να τρέξω στην αγκαλιά σου να σου πώ απλά το πως πέρασα την ημέρα μου..

Έτσι είναι..
Η μέρα φεύγει..μα η αγκαλιά μένει..

Πάλι τα έκανα...μαντάρα...

Δε σας έχει τύχει να προσπαθείτε να φτιάξετε μια κατάσταση, και οχι μόνο να μην τη διορθώνετε, μα να τα κάνετε και χειρότερα..???

Τι θέλω να πώ...???Έχω πολλά να πώ μα φοβάμαι οτι δεν μπορώ να τα εκφράσω.. Οι λέξεις τώρα δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν σε όλα αυτά που νιώθω μέσα μου..

Όταν προσπαθείς για κάτι με ενθουσιασμό και θέληση, και βλέπεις πως δεν υπάρχει έδαφος, παρά μόνο κατάλαλειπα ..εκεί τι κάνεις..??? Δεν φταίς πάντα εσύ, δεν μπορεί να γίνεται συνέχεια αυτό...μαθηματικά δηλαδή..κι όμως..αυτό νιώθεις..πάς να κάνεις κάτι καλύτερα και κεί πάλι κάτι θα πείς-κάνεις που θα σταθεί εμπόδιο και θα χειροτερέψει τα πράγματα.. Μακάρι να μπορούσα να βγάλω αυτό ακριβώς που αισθάνομαι..Δεν λέω οτι δεν φταίω κάποιες φορές, μα οχι πάντα..δεν μπορεί..ίσως έχει χαθεί το κουράγιο, ίσως έχει μείνει κάτι από παλιά μα δεν είναι έτσι...και αλήθεια το ξέρω πως δεν είναι έτσι..

Διότι τίποτα δεν έχει μόνο μια πλευρά...και όποιος πιστεύει πως υπάρχει μόνο μια, τότε θα βρεθεί κάποια στιγμή από την άλλη συνειδητοποιόντας το..

Όμως επειδή όσο ζω ελπίζω......

Ζωντάνεψε σαν φύσημα του αέρα, να μου χαρίσεις όμορφες
αγάπης στιγμές, και τότε να ξέρεις....Θα είμαι εδώ εγώ για να σ' οδηγώ, σε κάθε βήμα που θα κάνεις θα 'μαι μπροστά σου, εγώ..Θα σαγαπώ...

300 και...μάχη...

300...Κι όμως...μια από τις πιο ωραίες και ζωντανές ταινίες..

Παρόλο που δεν προτιμώ να βλέπω τέτοιου είδους ταινίες, πραγματικά για αυτήν την ταινία αναθεωρώ..!!!

Εκτός του οτι μαθαίνουμε και κάτι, πραγματικά νιώθεις...την μάχη..είναι πολύ ζωντανό, και σε κάποια στιγμή το ζείς τόσο που ανατριχιάζεις ολόλκηρος..Με ελάχιστες σκηνές υπερβολής, μπροώ να πω πως αυτή η ταινία με κέρδισε..

Κατάλαβα επίσης κάτι σημαντικό για τη ζωή..-->σημασία δεν έχει άν νίκησες ή άν έχασες σε μια "μάχη", μα ο τρόπος με τον οποίο αγωνίστηκες..

Και επειδή η ζωή μας είναι γεμάτη "μάχες"(από την ώρα που ξυπνάς να προλάβεις το μετρό, μέχρι την ώρα που κοιμάσαι..) πρέπει ο καθένας να αγωνίζεται σωστά...

Στο κάστρο το παλιό, σε κάποιο τοίχο σου 'χα γράψει σ' αγαπώ, το πιο γλυκό μου μήνυμα

Το πλήρωσα κι αυτό, τόσο ακριβά που να μην ξέρω αν σε μισώ, είναι βαρύ το τίμημα

Είμαι εδώ και είσαι εκεί, εγώ στη δύση κι εσύ στην ανατολή, είμαστε στίχοι που δε χώρεσαν μαζί
στη μουσική

Κουράγιο πού να βρω,να ξαν' αγγίξω το κορμί σου το γλυκό, της ομορφιάς το χάρισμα

Δε θ' ανταποκριθώ,όπως εκείνο τον παλιό καλό καιρό, στου φεγγαριού το κάλεσμα

Είμαι εδώ και είσαι εκεί,εγώ στη δύση κι εσύ στην ανατολή,είμαστε στίχοι που δε χώρεσαν μαζί στη μουσική

Στο κάστρο το παλιό, σε κάποιο τοίχο σου 'χα γράψει σ' αγαπώ, το πιο γλυκό μου μήνυμα...........


Τόσο οι στίχοι όσο και η φωνή του Παντελή Θαλασσινού σε ταξιδεύουν κάπου..μακριά..ίσως σε κάποιο νησί...

Κούραση..και όμως...

Σήμερα και γενικότερα όλες αυτές τις μέρες γυρνάω από τη δουλειά πολύ κουρασμένη..με νέες εμπειρίες..θέλω όλα αυτά να τα μοιραστώ μαζί σου..και συ με έχεις "ανάγκη"..να σε κάνω να ηρεμήσεις..να σε κάνω να πιστέψεις πως όλα θα πάνε καλά..

Και θα πάνε όλα καλά...διότι...δεν έχει διότι, απλά το ξέρω πως θα πάνε... πρέπει να πάνε για να μου είσαι εσύ καλά..

χχχ-->χαμόγελο πάντα..

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -Θετική σκέψη..!!!- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - πάντα...

Εμείς επιλέγουμε....

Σήμερα η μέρα μου δεν ξεκίνησε καλά...

Ήμουν στο τράμ το οποίο ήταν γεμάτο, και καθώς κατέβηκα συνειδητοποίησα οτι μου έκλεψαν το κινητό μου.. αυτό ήταν.. είναι που έχω και πολύ "στενή "σχέση με το κινητό μου, τις επαφές , τα μηνύματα, φώτο, τα πάντα... Το πόσο στεναχωρήθηκα ούτε εγώ δεν θα μπορούσα να το φανταστώ.. είναι πολύ άσχημο συναίσθημα να σε κλέβουν.. είναι το "γιατί"?, με το έτσι θέλω, μα δεν είναι δικό σου κτλ... κι όμως, δεν το είχα ξανα αισθανθεί κι ούτε θέλω.. είναι κρίμα.. είναι κρίμα επειδή κάποιοι με το έτσι θέλω αποκτούν κάτι που εσύ αγαπάς τόσο..μπροεί να ακούγεται χαζό,μα μου λείπει το κινητό μου..για την ακρίβεια όλοι οι αριθμοί εκείνοι που στέλνουν τα μημύματα..μηνύματα που με κάνουν να χαμογλεώ και να νιώθω κοντά μου άτομα που δεν μπορούν να είναι...

Κι όμως τελειώσε νιώθοντας...γεμάτη...

Πώς γίνεται αυτό? άν εξαιρέσουμε το κινητό μου, η 1η μέρα στη δουλειά μου ήταν μπορώ να πώ..γεμάτη.. δεν ήταν αυτό που φοβόμουν, μήπως δεν μου αρέσει ,δεν με γεμίζει... μήπώς όλοι μου οι φόβοι με "σκεπάσουν" και δεν αφήσω τον εαυτό μου να .."δώσει"..από τη συνεργασία μέχρι την όρεξη μου για να μάθω, να προσφέρω... και είναι πολύ όμορφο συναίσθημα αυτό...

Έτσι το βράδυ που γύρισα σπίτι χαμογελούσα καθώς σκεφτόμουν τη δουλεια, μα στεναχωριόμουν όταν θυμόμουν το κινητό μου..Μα αύριο είναι μια νέα μέρα...και...δεν έχω άλλο κινητό να μου κλέψουν...χχχ

Πάντα αισιοδιξία..σε αυτή τη ζωή τουλάχιστον..αλλιώς..δεν παλεύεται..!!!

Άγχος+αλλαγές=........μαγεία της καθημερινότητας???

Αυτό ήταν...Από αύριο ξεκινάω δουλειά...και για να πώ την αλήθεια είμαι αρκετά αγχωμένη..

Αγχωμένη μήπως δνε τα καταφέρω, μήπως στην αρχή δυκολευτώ πολύ..χίλια δυο.. Νιώθω σαν να τελείωσε κάποιο πολύ "αθώο" κομμάτι της ζωής μου και να προχωρώ σε ένα άλλο, πιο σοβαρό,με υποχρώσεις...σαν να μεγάλωσα απότομα, διότι ήταν κάτι που έγινε πολύ ξαφνικά..

Και αντί να χαίρομαι που βρήκα δουλειά σε μια πολύ δύσκολη εποχή, εγώ νιώθω σαν να με πηγαίνουν για "κρέμασμα".. σαν να τελείωσε η "εργένικη"μου ζωή, όσο αστείο και να ακούγεται..Δεν ξέρω γιατί τόσο πολύ..Μακάρι να μου αρέσει και κάθε μέρα που περνάει να..."πατάω" στα πόδια μου όλο και πιο πολύ...

Και ίσως να μην ξεχνάω οτι: κάθε αρχή και δύσκολη..και κάποια στιγμή θα γινόταν και αυτό..και είναι πολύ όμορφο που συνέβη τώρα..Διότι από όλα τα πράγαμα στη ζωή σου μαθαίνεις..παίρνεις...και αυτή είναι η μαγεία της καθημερινότητας...

Παιχνίδια με μικρά..

Τι όμορφο που είναι να παίζεις με μικρά παιδάκια..συγκεκριμένα με τη βαφτιστήρα μου που είναι 6 χρονών..

Ξεκινάς με κρυφτό,καταλήγεις να βλέπεις καρτούν και κλείνεις το "πρόγραμμα" παίζοντας ταμπού και μάντεψε ποιος..!!!

Αυτό που είναι τέλειο όμως είναι το να βλέπεις το πώς σε κοιτάει..σαν να σε θαυμάζει,να σε ακούει ότι και να πείς και στο τέλος να σε αγκαλιάζει σαν να έχει σφιχτά στα χέρια της όλο τον κόσμο...Η μαγεία των παιδκών χρόνων και γενικότερα των παιδιών..

Είναι όμορφο να ξεφεύγεις λίγο από όλα όσα σε κάνουν να νιώθεις ώριμος και μεγάλος, και οχι παιδί..Είναι όμορφο να έχεις αφήσει στην άκρη το κινητό σου και να κάνεις πέρα αυτούς που καμιά φορά σε θλίβουν..ίσως και χωρίς τη θέληση τους,μα σε θλίβουν..

Μικρούλα...ξέρω οτι σου υποσχέθηκα σύντομα σινεμά...

χχχ

Αέρας και...delete..

Κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή διότι δεν μπορώ να κοιμηθώ από τόσο αέρα που έχει..Πάντα δεν μου άρεσε ο αέρας,μικρή με φόβιζε κιόλας (ίσως λιγάκι και τώρα)..

Όταν φυσάει έτσι μου έρχονται στο μυαλό όλα όσα με ενοχλούν,με πληγώνουν,"ρίχνουν"..δεν ξέρω γιατί γίνεται αυτό..Απλά τυχαίνει..???Ή το προκαλώ εγώ..???

Πάντως σήμερα συνηδειτοποίησα κάτι...Τελικά όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας και μυαλού..Τι θέλω να πώ με αυτό?Παλιότερα θα άφηνα τον εαυτό μου να "πληγωθεί" ή "πειραχτεί" πιο εύκολα απότι σήμερα..Τώρα δεν θα το αφήσω να με επηρεάσει τόσο..-->πάντα μιλάμε για "ασήμαντα" πράγματα που καμιά φορά όμως όταν τα επεξεργάζεσαι πολύ, γίνονται σημαντικά..

Προσπαθώ (και με μεγαλύτερη επιτυχία απότι παλιά) να κάνω...delete όλα όσα με στεναχωρούν και όλους όσους το κάνουν αυτό...Ίσως παραμένουν στο..recycle bin, ίσως πάλι και οχι..

Το κυνήγι της ευτυχίας..

Χθές πήγα για ακόμη μια φορά σινεμά (γνωστή ώς film buff..) και είπα να δώ αυτήν την ταινία..είχα δεί το trailer και μου φαινόταν αρκετά καλή..

Ε λοιπόν, ήταν μια ταινία που δεν θα ξεχάσω..τρομερή ερμηνεία του Will Smith μα και του γιού του(αυτός στην εικόνα είναι ο αληθινός του γιος).Πρόκειται για δράμα το οποίο κυριολεκτικά το ζείς..Πραγματικά είχα ταυτιστεί με τον πρωταγωνιστή..Αυτή η ταινία σε κάνει να αναθεωρείς κάποια πράγματα καθώς και οτι τίποτα δεν είναι δεδομένο..Πρέπει να παλεύεις πολύ για αυτό που θές, και θα το πετύχεις άν πιστέψεις πραγματικά σε αυτό, παρόλες τις δυσκολίες..


Αυτό που ειπώθηκε στην ταινία και μου άρεσε πολύ: "Ποτέ μην αφήσεις κανέναν μα κανέναν να σου πεί τι δεν μπορείς να κάνεις..Και άν σου πεί κάποιος κάτι τέτοιο είναι επειδή δεν μπορεί να το κάνει ο ίδιος"...

Όλα γύρω σου γυρίζουν..

Όπως λέει και ένα τραγούδι.."Όλα γύρω σου γυρίζουν, σκέψεις, λέξεις, σχέσεις, όλα.. Όλα γύρω σου γυρίζουν, μέρες, νύχτες, μήνες, χρόνια..Όλα στα ζητώ στα δίνω..λάθη, πάθη, τρέλα, όλα..Όλα στη ζωή μου είσαι..Γέλιο, δάκρυ όλα είσαι εσύ"..

Αυτοί οι στίχοι μου αρέσουν πάρα πολύ..Μου δημιουργούν μια αισιοδοξία..ίσως γιατί είναι όμορφο το να είσαι ερωτευμένος..να νιώθεις..να ζείς..

Μετά από ένα πολύ όμορφο 3ήμερο στο Πατρινό καρναβάλι, ένιωσα πάλι σαν μικρό παιδί..σαν να μην έχω υποχρεώσεις, απλά να έχω αφεθεί και να φεύγω, να περπατάω κρατώντας μου άλλοι το χέρι, και να νιώθω τόσο..ανέμελα, τόσο ζεστα..

Είναι όμορφο το να γίνεσαι παιδί..ξανά και ξανά..χρειάζεται..ακόμη και σε πιο μικρες ηλικίες..θα μου πείς πόσο μάλλον σε μεγαλύτερες..

Είναι ακόμη πιο όμορφο όμως όταν σε αυτό το "τρελό και παιδικό ταξίδι" έχεις δίπλα σου αυτόν που θές..αυτόν που επιλέγεις εσύ ώς.."συνεπιβάτη"..στις εμπειρίες αυτές,στην τρέλα..

Διότι τελικά η ζωή θέλει τρέλα..τρέλα και θέληση..με αυτά τα δύο έχεις ένα εισιτήριο με πολύ καλή θέση για το ταξίδι της ζωής..

Ποδήλατο και...ζωή..

Τι θέλω να πώ με αυτό???

Κάθε μέρα που περνάει.. δεν είναι όλες τόσο καλές, τόσο όμορφες και ευχάριστες.. Όλες τις μέρες όμως προσπαθούμε να προλάβουμε τόσα πράγματα.. Και είναι λογικό, είναι στη φύση του ανθρώπου να έχει κάποιες "υποχρεώσεις"..

Όμως, όπως είχα ακούσει και στη σιρά singles: "Δε γίνεται να θές να τα προλάβεις όλα.. δεν μπορείς, είναι αδύνατο.. κάπου σαν άνθρωπος θα κλατάρεις.. Και να το παράδειγμα.. Πάνω σένα ποδήλατο πόσα άτομα χωράνε? 2,3 το πολύ.."

"Όταν πάς να βάλεις πιο πολλά το ποδήλατο θα πέσει, θα ντελαπάρει.. Έτσι λοιπόν και με τις υποχρεώσεις του ανθρώπου.. Όταν έχεις αναλάβει τόσα πολλά, ταυτόχρονα ή θα κλατάρεις εσύ ή δεν θα μπορείς να είσαι καλός σε τίποτα από όλα αυτά.."

Έτσι λοιπόν, αναγκαζόμαστε να βάλουμε προτεραιότητες στη ζωή μας.. Αυτό όμως είναι το δύσκολο.. Όταν θές-προσπαθείς να τα προλάβεις όλα και ταυτόχρονα να είσαι το ίδιο καλός σε όλα.. Μάλλον τελικά δε γίνεται κάτι τέτοιο, τουλάχιστον οχι στον ίδιο βαθμό..

Τι γίνεται όμως όταν φοβάσαι να πάρεις κάποιες αποφάσεις, διότι απλά σκέφτεσαι τα αποτελέσματα τους? Εκεί είναι το δύσκολο.. να ξεπεράσεις το φόβο σου.. Και καμιά φορά χρειάζεσαι ένα μικρό "σπρώξιμο".. τίποτα άλλο, και μετά παίρνεις μπροστά..

Έτσι και με μένα.. είμαι νομίζω στη φάση του.."σπρωξίματος".. Μετα δεν έχω καμία αμφιβολία οτι θα τα καταφέρω.. Είναι θέμα απόφασης λοιπόν, που δεν πρέπει να την αφήσω να αποφασίσει αυτή για μένα, μα εγώ..

................

Oh...tonight..you killed me with your smile...

Love is in the air...

Θέλω να γράψω και να πώ τόσα..

Θέλω να γράψω και νιώθω οτι έχω να πώ τόσα,μα πλέον δεν μου βγαίνει..

Νιώθω πολύ περίεργα..κάπως μαγκωμένη,να μην μπορώ να κουνηθώ..Ίσως το οτι είμαι άρρωστη,δε βοηθάει και αυτό,ίσως το οτι βλέπω πράγματα που δεν μου αρέσουν,ίσως κάποιες σκέψεις μου,κάποιες "ανακαλύψεις"..που..πονάνε..Δεν ξέρω το τι φταίει..Κανονικά θα έπρεπε να ήμουν καλά..μα μετά σκέφτομαι,δεν υπάρχουν πρέπει τελικά σε αυτά που σκεφτόμαστε..οχι δεν υπάρχουν..απλά νιώθουμε...και όταν νιώθεις κάτι από κάπου θα προκύπτει..

Ναι κάνω και γω λάθη μα τα πληρώνω ακριβά..