Συμβιβασμός....

Μια λέξη που εγώ δεν τα πάω καλά μαζί της....Και πάντα προσπαθώ να ξεφύγω από αυτήν..

Να μοιράζεσαι...

Είναι άσχημο να μην μοιράζεσαι "πράγματα"... σκέψεις.... νέα... προβληματισμούς....

Είναι όμορφο να κοιμάσαι με όλα αυτά αγκαλιά.. και να νιώθεις "γεμάτη"..

Αχαριστία...Οχι,δεν πρέπει...

Υπάρχει πολύς πόνος και δυστυχία γύρω μας..

Καμιά φορά για εμάς που τα έχουμε "όλα", είναι δύσκολο να το διακρίνουμε αυτό..

Το μόνο που μπορούμε τελικά να κάνουμε είναι να εκτιμάμε αυτά που έχουμε όταν τα έχουμε.. οχι όταν τα χάσουμε.. είναι άσχημο να καταλαβαίνεις την αξία για κάτι όταν το χάσεις..

Είναι αχαριστία απέναντι στους άλλους, μα και στον ίδιο σου τον εαυτό..

Χαμόγελα και..ανάσα...

"Ζέστη.. Τι να κάνουμε εδώ στην Αθήνα..??? Δεν πάμε σε κανά νησάκι??? Και δεν πάμε!!! Έστω και για δυο μέρες, από το τίποτα..!!!"

Πλοίο λοιπόν και ταξίδι.. Θάλασσα και καλή διάθεση.. Ηρεμία.. και παντού χαμόγελα..!!!

.........................................................................

Είναι όμορφο να συζητάς με μεγαλύτερους σου.. Διότι πραγματικά έχουν πράγματα να σου δώσουν.. Καμιά φορά και μόνο όταν τους ακούς...
Βλέπεις πως σκέφτονται ορισμενά πράγματα και καταλαβαίνεις πόσο λαθος ήσουν.. οχι με τους δικους σου ανθρώπους όμως, οχι.. Διότι όταν συζητάς μαζί τους ποτέ δεν μπορείς να είσαι αντικειμενικός.. τουλάχιστον εγώ τις περισσότερες φορές δεν μπορώ...

Ηρεμείς λοιπόν και "παίρνεις πολλά..¨Χαμογλέλας και καταλαβαίνεις το πόσο όμορφη είναι η ζωή.. Ακόμη και άν υπάρχουν δυσκολίες...


Πρέπει να μάθουμε-να μάθω- να μην γκρινιάζουμε.. Είναι κακό και πολύ άσχημο η γκρίνια, σε φθείρει και κυρίως όταν δεν υπάρχει λόγος πραγματικός... Διότι χάνεις την ουσία και αποπροσανατολίζεσαι.. Αποπροσανατολίζεσαι από το "στόχο" σου.. Ποιός είναι αυτός ο στόχος..???

Να περνάς καλά δίνοντας αγάπη.. Και άς μην παίρνεις την ίδια εσυ.. δεν την μετράμε, οχι αυτό είναι λάθος..

Όταν εσύ έχεις τόση αγάπη να δώσεις και πιστεύεις οτι το άτομο αυτό την αξίζει .... τότε πρόσφερε... απλόχερα...

Και άν κάποια στιγμή πληγωθείς και πικραθείς.. τουλάχιτσον δεν θα έχεις "τύψεις¨, θα νιώθεις γεμάτος.. διότι δεν φοβήθηκες να δώσεις αγάπη.. κάτι πολύ πιο δύσκολο από το να τη δεχτείς...

Τέλος....

Όπως όλα τα όμορφα έχουν πάντοτε ένα τέλος, έτσι λοιπόν και σήμερα,τελείωσε η αγαπημένη μου σειρά .."Παρά πέντε"...

Πίστευα οτι το τέλος θα ήταν πολύ καλό, οχι όμως και έτσι.. πραγματικά τόσο μα τόσο συγκινητικό.. με νόημα... νόημα για τη ζωή και τους ανθρώπους που μας την περιβάλλουν..

Ειλικρινά δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω.. ήταν τόσο συγκινητικό, γεμάτο...ζωή....

Αλήθεια τι είναι ο θάνατος..???Είναι το τέλος της ζωής, ή αρχή της..???

Διότι τον θάνατο(όπως είπαν και στη σειρά) δεν τον νίκησε κανείς.. Τη ζωή όμως.. αξίζει να την κερδίσεις....

Πραγματικά αυτά τα λόγια έχουν μέινει μέσα μου..

Ο θάνατος είναι κάτι που φοβάμαι πολύ, πάντα με τρόμαζε.. Θα μου πείς ποιον δεν τον τρομάζει..??? Μα δεν ξέρω, αυτά τα λόγια που ειπώθηκαν στη σειρά και ο τρόπος, ήταν πραγματικά πολύ..."εύστοχος".. Πέρασε μέσα από τη θλίψη και το τόσο κλάμα που έριξα, το πραγματικό νόημα της ζωής...


Ζήσε τη ζωή σου και χαμογέλασε.. Μόνο όταν θα έχεις αναμνήσεις θα μπορείς να χαμογελάσεις στο θάνατο... Και καλές μα και κακές... για να έχουν διπλή σημασία οι κακές..

Μη φοβηθείς τη ζωή, να φοβηθείς το θάνατο.. Μα όταν αυτός έρθει..να έχεις ζεστές στιγμές και να του χαμογελάσεις... να χαμογλάσεις για όλα όσα έζησες... Διότι η ζωή είναι τόσο μικρή, που μέχρι να την καταννοήσουμε θα έχει ήδη περάσει...

Η ζωή .. όταν τη δοκιμάζεις..

Η ζωή μας..σαν ένα κατακόκκινο κεράσι...

Πανέμορφο στο χρώμα και στην εμφάνιση, γλυκό και νόστιμο όταν το γεύεσαι... Μόνο που καμιά φορά μπορεί μέσα στα "νόστιμα" κεράσια να υπάρχει κάποιο που να είναι.. "χαλασμένο".. και να "απογοητευετείς" από αυτό....

Διότι εσύ ξεκίνησες με τόση χαρά για να το φάς και στο τέλος σου έμεινε μια.. πικρίλα...

Τι θυμήθηκα τώρα....

"Κάνω μιαν ευχή ξανά να 'ρθεις, αν μ' αναζητήσεις θα με βρεις, δίχως να σκεφτείς έλα πάλι κοντά, στη δικιά μου ζωή στη δικιά μου αγκαλιά που ζητά..

Άνοιξη ξανά ακόμα τι να θυμηθώ απ' τον καιρό που οι δυο μαζί ξεκινούσαμε εμείς, ραντεβού στη χαρά ναι ο έρωτας δίνει φτερά..

Είμαστε παιδιά κι ήσουν εσύ μέσα στ' όνειρο φλόγα ζεστή, τώρα πως μπορείς να 'σαι σ' άλλη αγκαλιά, πως μπορείς και γελάς, πως μπορείς και ξεχνάς τα παλιά..

Άνοιξη ξανά αλήθεια τι να θυμηθώ, απ' τον καιρό που οι δυο μαζί ξεκινούσαμε εμείς, ραντεβού στη χαράναι ο έρωτας δίνει φτερά.."

Κάποια εποχή, αυτό ήταν από τα αγαπημένα μου τραγούδια.. δεν ξέρω γιατί τόσο.. μελαγχολική μουσική, μα με ιδιαίτερο νόημα...

Τώρα πια χαμογελάω όταν τους ακούω...

Αντίθεση...

Υπάρχουν στιγμές που νιώθω σαν το ένα μέρος της φωτογραφίας, και υπάροχυν πάλι και άλλες που νιώθω σαν το άλλο...


"Περπατώντας ανάμεσα στα καλοκαίρια,εκεί που παίζει μόνο ένα Juke Box, γέμισε ο αέρας με μαχαίρια, σαν να σε γνώριζε κι αυτός"..

"Κόκκινα βράδια στη βροχή, σ' όνειρα δύσκολα κι εσύ, το δάκρυ σου θ' αφήσεις
Χάθηκες, μα το 'χες πει πως είν' ασπρόμαυρη η ζωή, χωρίς περιπλανήσεις"..

"Πήραν φωτιά όλα όσα είχα,σ' ένα φεγγάρι κρυμμένο σε βρήκα να κυνηγάς το χρόνο μόνη
στάζοντας όνειρα και ιδρώτα στο σεντόνι"..

Είσαι.................

Θέλω μια αγκαλιά για να ξεχάσω... Να ξεχάσω οτι η ζωή είναι πολύ μικρή.. τόσο που έχω αρχίσει να φοβάμαι.. για ανθρώπους δικούς μου, οχι για μένα... Η αγάπη πονάει πραγματικά.. όταν είναι αληθινή.... θέλει θυσίες.. και δεν εννοώ απαραίτητα την ερωτική αγάπη...
"Αγάπα με, δεν είμαι δυνατή, τα μάτια σου ελπίδα, τα χείλη σου στοργή Αγάπα με, πολύ στην αγκαλιά σου κράτα με, να βρίσκω αντοχή, ο κόσμος είναι σύννεφο κι η γη μια φυλακή. Στην αγκαλιά σου κράτα με, να βρίσκω αντοχή"...

........................................................


Θέλω να κλάψω και δεν ξέρω το γιατί... ίσως για όλες τις εντάσεις αυτών των ημερών...




Ίσως το οτι νιώθω πως καμιά φορά είμαι απλά "παρατηρητής" της ζωής..της δικής μου, και όλων..

"Ανθισμένα"...χαμόγελα..??? Ξέρω και γω....

Δεν μπορώ να καταλάβω.....



........................................................................................

Η ψυχολογία μου τις τελευταίες μέρες έχει τόσες εναλλαγές, που και γω ακόμη δεν προλαβαίνω να καταλάβω άν είμαι καλά ή οχι...

Ελπίζω όλα να πάνε καλά...

"δεν θα γράψω κάτι ιδιαίτερο σήμερα. Δεν μου βγαίνει ακόμα...θα γράψω μόνο τα δεδομένα.

Ο όγκος της Λυδίας έχει αρχίσει να μεγαλώνει, από ό,τι φαίνεται αρκετά γρήγορα. Οι δείκτες που μετρώνται με μια ειδική διαδικασία φασματοσκόπησης δείχνουν ότι τα κύτταρα του εχθρού είναι καλά οργανωμένα, δυνατά, και επιτίθενται προς όλες τις κατευθύνσεις.

Έχουμε ακόμα όπλα... μπορούμε να πάμε σε επόμενη εγχείρηση, έχουμε ακτινοβολίες, χημειοθεραπεία. Όλα αυτά μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε. Περιμένουμε τι θα πουν οι γιατροί, αλλά εδώ και τρία χρόνια ένα ερώτημα μας βασανίζει, και απάντηση δεν έχει πάρει: ποια είναι η ισορροπία μεταξύ ποιότητας και ποσότητας ζωής; και τι γίνεται όταν όταν πρέπει να κάνεις τετοιες ασκήσεις στο σκοινί με κάποιου άλλου τη ζωή;

Δεν θα μπω πιο βαθιά στο θέμα γιατί πονάει πολύ... όποιος το έχει περάσει μπορεί να το καταλάβει. Ίσως άλλη στιγμή να καταφέρω να τα βγάλω όλα αυτά από μέσα μου.

Η Λυδία είναι μια χαρά. Παίζει, τρέχει, γελάει και ζει κάθε στιγμή ακατάπαυστα... προσθέτοντας άθελά της χειμάρρους στα δάκρυά μας.

Θα συνεχίσει το κουκλί μας να πολεμάει, αυτό έχει κάνει μέχρι σήμερα και αυτό θα συνεχίσει να κάνει. Μολονότι είναι μικρή, πρέπει να μάθει τα αποτελέσματα. Καταλαβαίνει περισσότερα από όσο πιστεύουμε. Την Κυριακή είπαμε να της τα πούμε μαζί με τα αδελφάκια της που τα ξέρουν όλα. Να της τα πούμε, να την πάρουμε όλοι μαζί μια αγκαλία και να της υποσχεθούμε ότι θα είμαστε μαζί της στη μάχη, ότι δεν θα την εγκαταλείψουμε ποτέ, ότι δεν θα πάψουμε ποτέ να την αγαπάμε όσο πιο δυνατά γίνεται..."

Τα λόγια είναι περιττά... Η δύναμη από την άλλη πολύ μεγάλη... Η προσευχή του καθενός μας... σημαντική...

http://lydia-tigria.blogspot.com/

Επιτέλους...

Κι όμως.. έγινε και αυτό... Επιτέλους κατορθώνω να κάνω κάτι που ήθελα τουλάχιστον 4 χρόνια.. Να ξεκινήσω κάτι που θα με γεμίζει, κάτι δικό μου... Κάτι που θα με διασκεδάζει..

Πραγματικά σήμερα ένιωσα "γεμάτη".. Θα μου πείς οκ, καλά αισθάνθηκες γεμάτη επειδή ξεκίνησες χορό? Ναι, κι όμως.. Ήταν κάτι που ήξερα οτι θα μου αρέσει μα ποτέ δεν το τολμούσα.. Ίσως επειδή όντως κάποια χρόνια δεν είχα το χρόνο, ίσως επειδή φοβόμουν μήπως απλά μου μείνει στο τέλος ο ενθουσιασμός, ίσως επειδή δεν το είχα πάρει ποτέ απόφαση..

Σήμερα απλά πήγα, γράφτηκα και έκανα το 1ο μου μάθημα... Σαν μικρό παιδί που ξεκινάει κάτι το οποίο το ενθουσιάζει τόσο πολύ..

Απλά ενθουσιασμένη... απλά.. ήρεμη..

Απλά... είσαι μαζί μου και με κάνεις να χαμογελώ... μαζί με αυτό...

Ταξίδι...όμορφο και μαγικό..

Ζωή.. Για μένα η ζωή είναι σαν ένα ταξίδι.. ένα μεγάλο και μαγικό ταξίδι..

Μπορεί να σου τελειώσουν τα καύσιμα, μπορεί να συναντήσεις δυσκολίες στη διαδρομή, μα κάποια στιγμή θα φτάσεις στον "προορισμό" σου...

Πιστεύω λοιπόν, πως είναι πολύ καλύτερο το να έχεις κάποιον συνταξιδιώτη.. μπορεί να είναι κάποιος φίλος, κάποιος από την οικογένεια σου.. Μπορεί να είναι και ο άνθρωπος σου..


Σημασία έχει να ξέρεις οτι μπορείς να βασιστείς σε αυτόν/ή.. και να πιστεύεις... Να μπορείς ακόμη και με κλειστά τα μάτια, ακόμη και άν χαθείς στο δρόμο να πιαστείς από τον άνθρωπο σου και να σε οδηγήσει αυτός/ή..



Ένα ευχαριστώ που είσαι εσύ αρκεί....

Κριτική σινεμά.. - Κριτική από.. "εξώφυλλα"..

Χμμ... Γενικά είμαι πολύ σινεφίλ.. την προηγούμενη εβδομάδα για να πώ την αλήθεια, πέρα από 2 θρίλερ δεν μου είχε κινήσει την περιέργεια καμία ταινία..

Είχε γίνει ένας ψιλοπανικός με το Alter Ego μα για κάποιο λόγο δεν ήθελα να τη δώ.. απλά πίστευα πως δεν θα έχει καλή ερμηνεία και πως δεν θα άξιζε και τόσο...

Ξαφνικά όμως άκουσα καλά σχόλια από πολλους, και λέω.. οκ γιατί οχι, πάμε να τη δούμε..!!!!

Alter Ego

Μπορώ να πώ πως αυτή η ταινία με εξέπληξε.. ευχάριστα..!!!
Οι ερμηνείες ήταν πολύ καλές, τόσο του Ρουβά όσο και των άλλων ηθοποιών.. Αυτό που μου άρεσε σε αυτήν την ταινία και την έκανε διαφορετική για τα εληνικά δεδομένα ήταν η σκηνοθεσία της και η εικόνα που είχε.. Λένε οτι έιναι η ακριβότερη εληνική παραγωγή ώς τώρα- και δε νομίζω αυτό να έχει ειπωθεί για την αμοιβή του Ρουβά!!!χχχ
Υπήρχαν πολλές εναλλαγές και κάποια στιγμή είχε σοβαρέψει πολύ το κλίμα.. Κοινώς, δεν έφευγες από το σινεμά χωρίς προβληματισμό και χωρίς να έχεις κερδίσει κάτι.. Διότι αυτές οι ταινίες μου αρέσουν πιο πολύ...


Μετά από 3 μέρες λοιπόν, πέφτει η ιδέα στην παρέα για τους Πειρατές της Καραιβικής.. Λέω εννοείται..!!! Οι 2 προηγύμενες ταινίες ήταν καταπληκτικές..!!!( δεν ήξερες δε ρώταγες...???)


Πειρατές της Καραιβικής: Στο τέλος του κόσμου

Χμμ.. τι να πώ τώρα.. Απογοητεύτηκα από την ταινία αυτή και δεν το περίμενα.. άν είχε γίνει το ανάποδο, δηλαδή με το Alter Ego, οκ θα ήταν πιο φυσιολογικό.. Για να μην τα πολυλογώ, η ταινία είχε πολύ καλή σκηνοθεσία, δε λέω, μα .. ήταν πολύ κουραστική.. πραγματικά δεν έχω ξανακουραστεί τόσο πολύ σε ταινία.. οχι εγώ...χχχ λίγο ήθελε να με πάρει ο ύπνος.. Ήταν που ήταν πολύ μπλεγμένη, διότι εκεί που πήγαινες να καταλάβεις τα συμφέροντα του ενός, τσούπ γινόταν κάτι άλλο και το έχανες... Όπως και να έχει την περίμενα πολύ καλύτερη.. Τα σχόλια όσων έβγαιναν έξω από την αίθουσα..??? Καλή μωρέ μα κουραστική.. και μπλεγμένη.."




Έτσι λοιπόν, δεν θα πρέπει να κρίνουμε από...τα εξώφυλλα και το περιτύλιγμα.. Τι εννοώ..???Πρίν κάν πάω στους Πειρατές ήμουν σίγουρη πως θα είναι καλή.. Λίγο από τους ηθοποιούς που έπαιζαν, λίγο από τις 2 προηγούμενες ταινίες, πίστευα πως θα ακολουθήσει την ίδια "πορεία"... Σε αντίθεση με το Alter Ego που έλεγα οκ μια απλή ταινία θα είναι, τώρα για τους ηθοποιούς δεν ξέρω κλπ κλπ..


Έτσι λοιπόν και στη ζωή.. είναι λάθος να κρίνουμε κάτι χωρίς να το έχουμε ζήσει.. μόνο και μόνο από την εμφάνιση.. μόνο και μόνο από το "περιτύλιγμα" που λένε... Πόσες φορές την έχω πατήσει έτσι... Και είναι λάθος μεγάλο.. και άδικο...

Απολαύσεις ζωής..

Αλήθεια, έχω αναρωτηθεί πάρα πολλές φορές, τι είναι απόλαυση.. τι σημαίνει, πως την αντιλαμβάνονται οι άλλοι.. πως την αντιλαμβάνομαι εγώ..

Για μερικούς απόλαυση μπορεί να είνaι ένα νόστιμο φαγητό/ γλυκό.. για άλλους μια βόλτα στην παραλιακή.. ή ακόμη και μια βραδιά ήρεμη στο σπίτι..

Για μένα είναι.. το χαμόγελο σου.. το να είσαι γλυκός, το να είσαι εκεί, δίπλα μου, κοντά μου..
Ναι, έτσι μπορώ και απολαμβάνω.. μια γλυκία σου κουβέντα, και οχι το δάκρυ μου.. οχι πικρόχολα σχόλια.. Έτσι δεν απολαμβάνω, μα.. απογοητεύομαι... και επειδή έχω κουραστεί να απογοητεύομαι από ανθρώπους γύρω μου, από δω και πέρα...

Απόλαυση για μένα θα είναι το να μην "πληγώνομαι".. το να περάσει μια μέρα και να μου μείνει το χαμόγελο της.. και για να μην ξεχνόμαστε,το ανθισμένο της χαμόγελο...

Μην πέφτεις.....

Γενικότερα αυτόν τον καιρό δεν ξέρω τι έχει γίνει... είναι οι περισσότεροι πολύ "πεσμένοι".. έτσι και εγώ.. αυτό φαινόταν αλλωστε και από το προηγούμενο μου πόστ..

Μα... μήπως δεν αξίζει όλο αυτό..??? Μήπως έιμαι/είμαστε λίγο αχάριστοι και δεν βλέπουμε το προφανέστατο.??? Οτι πρέπει αν είμαστε καλά..??? Οτι δεν πρέπει να χαλάμε έτσι τις... στιγμές μας..??? Διότι αυτές οι στιγμές δεν είναι δεδομένες.. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου συμβεί από τη μια στιγμή στην άλλη..

Και άν υπάρχουν δυσκολίες, και άν "πέσεις"..??? Είσαι δω για να ξανασηκωθείς.. και να φτάσεις μέχρι το τέλος.. μέχρι εκεί που εσύ επιθυμείς..

Ψάχνωντας...λυπήθηκα..

Εκεί που είχα καιρό να μπώ και να γράψω, κάθησα και έψαξα στο ίντερνετ και έμαθα και γω την είδηση..

Η Αμαλία Καλυβίνου, η κοπέλα που είχε απασχολήσει τα blogs με το δράμα το οποίο περνούσε, δυστυχώς πέθανε..

Τι να πώ.. δεν έχω λόγια, δεν έχω κάτι να πώ.. Είχα μπεί και είχα διαβάσει το blog της μα δεν μπρούσα να αφήσω κάποιο σχόλιο.. δεν μπορούσα, ναι.. ένιωθα τόσο.. αδύναμη μπροστά στην τόση δύναμη της.. διότι είχε τόση δύναμη.. και αυτό φαινόταν από όλα της τα posts.. ότι και να έλεγα θα ήταν τόσο λίγο...

Πλέον το μόνο που μπορώ να πώ, είναι καλό ταξίδι...κάπου χωρίς πόνο...
Και για όλους τους ανθρώπους της που μένουν πίσω.. καλό κουράγιο.. και να θυμούνται την Αμαλία τους όπως αυτοί θέλουν..

malpractice

Ταξίδι...με το νου...και..πάζλ..!!!

Κάθομαι στο δωμάτιο μου... πρέπει να ξεκινήσω διάβασμα... μα δεν μπορώ με τίποτα να συγκεντρωθώ... θα ήθελα να είμαι εντελώς αλλού..... οχι εδώ.. κάπου μακριά.. μακριά από εδώ...


Ίσως σε ένα νησάκι, κοντά στη θάλασσα.. και άς έχει άσχημο καιρό.. δεν θα με πείραζε καθόλου ένα μπανάκι στη θάλασσα με βροχούλα.. και όμως εγώ είμαι δώ... προσπαθώντας πάνω από κάτι σημειώσεις να βγάλω άκρη.. μιλάνε για Pr, για αυτό που όντως μου αρέσει.. μα αυτή τη στιγμή οχι, τίποτα δεν μου αρέσει.. μου φταίνε πολλά.. διότι ίσως κάτι μου λείπει.. δεν μπορεί να έχει συνέχεια ο άλλος άδικο.. οχι, κάτι δεν πάει καλά...


Θα προσπαθήσω λοιπόν να βρώ το κομμάτι που μου λείπει από το πάζλ...και ελπίζω να το βρώ σύντομα.. οτι και να είναι αυτό.. ακόμη και άν το έχω και δεν το έχω ανακαλύψει ακόμη..

Αυτή τη βδομάδα είπαμε, θα ξεκινήσω κάτι που θέλω καιρό..(ελπίζω δηλαδή)..

Πάει να βγεί λίγο ο ήλιος και μετά από 5 λεπτά πάλι κρύβεται.. μου θυμίζει εμένα.. καμιά φορά έτσι και εγώ πάω να ξεκινήσω κάτι και τσούπ, από φόβο ξανά πάλι μαζεύομαι στο.. καβούκι μου...

Ίσως επειδή μου λείπει η δυναμικότητα... να πάρω αυτό που θέλω.. μα δεν είναι έτσι... αργώ να πάρω αποφάσεις, ναι.. φοβάμαι για την ακρίβεια τις συνέπειες τους.. μα όταν πάρω μια απόφαση.. τότε θα γυρίσω τον κόσμο ανάποδα και θα το προσπαθήσω...



Δεν ξέρω τι ξεκίνησα να γράφω, μα ήθελα να γράψω τις σκέψεις μου, έτσι απλά για να υπάρχουν.. ίσως για να τις δαιαβάσω και γω..-και τι κατάλαβα..???χχχ


Θέλω ίσως να βγώ απλά έξω, και δεν με βοηθάει ο καιρός.. κοινώς θέλω να φύγω και να πάω κάπου.. κάπου όμορφα, με θάλασσα και ηρεμία.. ηρεμία δεν ξέρω γιατί.. δεν αναζητώ πολλές φορές την ηρεμία.. τώρα όμως ναι θα το ήθελα..







Και επειδη.. όσο ζώ ελπίζω... γιατί οχι??? Μπορεί το άλλο Σαβ/κο να κάνω κάτι... το μόνο σίγουρο..αυτό το Σαβ/κο πήρα δυνάμεις..!!!

Θέλω να βάλω τα κλάματα...

Πραγματικά έχω τόσα νεύρα που θέλω να ξεσπάσω σε κλάματα... και τώρα δεν μπορώ... δε γίνεται..

Πίστευα οτι με ένα τηλέφωνο θα νιώσω καλύτερα.. έπεσα έξω.. δεν πειράζει..

Θα βρώ κάτι να ηρεμήσω.. κάτι που να μου αρέσει πραγματικά.. αυτό θα κάνω.. Και θα το ξεκινήσω άμεσα.. μέσα στις επόμενες μέρες... το επεξεργάζεται ο εγκέφαλος- που τώρα έχει πάθει ένα μπλάκ άουτ θα έλεγα..!!! Κάτι παραγωγικό.. κάτι που τόσο καιρό ήθελα να κάνω και ποτέ δεν έβρισκα το χρόνο....

................................................................................

Μα γιατί.......

Ψυχολογία χάλια..ένα με το πάτωμα...

Δεν έχω άδικο και το ξέρω...Δυο μέρες ήταν, τίποτα άλλο.. θα ήταν ευκαιρία.. από τις τόσες.. μα ξαφινκά.. τέλος πάντων.. Υπάρχει αχαριστία τελικά.. και οχι επειδή δίνεις εσύ.. είναι όμορφο να δίνεις.. μα επειδή είναι άσχημο το να κοιτάς κάποια πράγματα μόνο από τη δική σου οπτική γωνία..

Όταν κάτι σου πάει στραβά σου πάνε όλα.. τουλάχιστον σε μένα....